Vrijwilliger deelt zijn ervaring bij Leergeld Utrecht

“Vrijwilligerswerk bij Stichting Leergeld Utrecht laat je zien hoeveel verschil een laptop of een simpel gesprek kan maken.” 

“Ik ben sinds oktober 2022 vrijwilliger bij Stichting Leergeld Utrecht. Na de coronaperiode ben ik hiermee begonnen. Ik werkte jarenlang in het middelbaar onderwijs als docent. Toen ik door gezondheidsproblemen arbeidsongeschikt raakte, viel een groot deel van mijn dagelijkse structuur weg. Vrijwilligerswerk werd voor mij een manier om toch betrokken te blijven bij de samenleving en iets voor anderen te kunnen betekenen. 

Bij Stichting Leergeld Utrecht houd ik me vooral bezig met de laptopuitgifte. Dat betekent dat ik contact opneem met ouders, afspraken maak, laptops uitgeef en uitleg geef over het gebruik ervan. Daarnaast geef ik soms voorlichting op middelbare scholen en heb ik in het verleden ook informatiemateriaal verspreid op plekken waar veel ouders komen. Het werk kost me gemiddeld een paar uur per week, soms wat meer, maar het geeft veel voldoening. 

Vrijwilligerswerk betekent voor mij meer dan alleen helpen. Het geeft structuur, contact en ook een gevoel dat je nog steeds van waarde bent. Zeker wanneer je zelf niet meer kunt werken zoals vroeger, is dat belangrijk. Ik ben opgegroeid met het idee dat je werkt voor je plek in de samenleving. Als dat wegvalt, voelt dat ongemakkelijk. Dan zoek je naar andere manieren om toch een steentje bij te dragen. Stichting Leergeld Utrecht geeft mij die mogelijkheid. 

Wat me vooral raakt, zijn de verhalen achter de voordeur. Soms probeer je iemand meerdere keren te bereiken voor een laptop en denk je: waarom reageert iemand niet? Tot je uiteindelijk toch aanbelt en ziet wat er werkelijk speelt. Zo was er een moeder die moeilijk bereikbaar was. Toen ik uiteindelijk langsging, bleek dat ze ziek was en het simpelweg niet redde. Achter die gesloten deur zat een kind dat die laptop hard nodig had. Nadat ik de laptop had gebracht en even was blijven zitten voor een kop thee, gaf ze me een tasje met eten mee als bedankje. Dat moment bleef me bij. Het laat zien hoe snel je aannames maakt, terwijl er vaak veel meer achter zit. 

Een andere keer moest ik een laptop afleveren bij een moeder die in een safehouse woonde. Pas toen ik daar aankwam en langs een portier en beveiligde sluis moest, besefte ik hoe kwetsbaar haar situatie was. Ze kwam heel onzeker naar buiten met haar kind. Dan voel je extra sterk dat zo’n laptop veel meer is dan een apparaat; het is een stukje stabiliteit en toekomst voor een kind. 

Ik zie ook dat de vraag naar hulp groeit. Vooral de aanvragen voor laptops nemen toe. Mensen weten Stichting Leergeld Utrecht beter te vinden en de schaamte lijkt soms iets minder groot te worden. Tegelijkertijd groeit ook de groep werkende ouders die financieel vastloopt. Mensen met een baan, soms hoogopgeleid, die na een scheiding of andere tegenslag ineens in armoede terechtkomen. De kosten van wonen, energie en kinderen lopen snel op. Dan blijkt hoe dun de grens is tussen ‘het redden’ en financiële problemen. Ik hoor bij de sportclub waar ik actief ben ook ouders die de contributie van hun kinderen niet kunnen betalen. Dat is helaas de financiële realiteit waar veel gezinnen in zitten.  

Wat ik belangrijk vind aan Stichting Leergeld Utrecht, is dat we naast mensen staan, niet erboven. In het onderwijs stond ik vaak in een beoordelende rol: jij bepaalt wat iemand moet leren en of iemand slaagt. Bij Stichting Leergeld Utrecht kijk je juist samen naar wat iemand nodig heeft. Dat maakt het werk heel anders en ook menselijker. 

Ik denk niet dat ik in mijn eentje grote veranderingen maak. Ik ben maar een klein onderdeel van het geheel. Maar als wij een gezin even lucht kunnen geven, een kind kunnen laten meedoen op school of sport, of simpelweg een positief moment kunnen creëren in een leven dat vaak vooral uit zorgen bestaat, dan is dat waardevol. Als ik een laptop langs breng bij een kind is dat een keer een meevaller in een familie waar er zoveel tegenvallers zijn. Zeker voor kinderen maakt dat verschil. 

Het zijn kleine dingen: een laptop, een fiets, een schoolspullenpas. Maar voor een kind betekent het meedoen, erbij horen en kansen krijgen. En daar draait het uiteindelijk om. Niet alleen hulp bieden, maar ook laten voelen: je staat er niet alleen voor.”